วิทยานิพนธ์ (วท.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2538

การวิจัยครั้งนี้มีจุดมุ่งหมายเพื่อหาความชุกของปัญหาสุขภาพจิตของผู้ขับขี่มอเตอร์ไซค์รับจ้าง ในกรุงเทพมหานครว่าเป็นอย่างไร และศึกษาว่าปัจจัยด้านบุคคลของผู้ขับขี่มอเตอร์ไซค์รับจ้าง มีผลต่อปัญหาสุขภาพจิตหรือไม่ อย่างไร เพื่อประโยชน์ต่อการศึกษาวิจัยอื่นๆ ต่อไปโดยใช้กลุ่มตัวอย่าง จำนวน 270 คน เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูล คือ แบบสัมภาษณ์ ข้อมูลส่วนบุคคล และแบบทดสอบสุขภาพจิต Symptoms Distress Checklist-90 (SCL-90) สถิติที่ใช้ คือ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน t-test f-test และทดสอบความ แตกต่างเป็นรายคู่ โดยวิธี Scheffe ซึ่งการวิเคราะห์ข้อมูลทั้งหมดใช้โปรแกรมคอมพิวเตอร์สำเร็จรูป SPSS/PC+ ผลการวิจัยพบว่า 1. ความชุกของปัญหาสุขภาพจิตของผู้ขับขี่มอเตอร์ไซค์รับจ้าง ในกรุงเทพมหานคร คิดเป็นร้อยละ 31.5 โดยพบ ปัญหาสุขภาพจิต ด้านความรู้สึกว่ามีอาการทางกาย มากที่สุด คิดเป็นร้อยละ 15.2 รองลงมา คือ ความกลัวโดยไม่มีเหตุผล ความซึมเศร้า และความคิดหวาดระแวง คิดเป็นร้อยละ 11.9, 10.4 และ 10 ตามลำดับ 2. ปัญหาสุขภาพจิตแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ที่ระดับ 0.01-0.05 จำแนกตามตัวแปร ดังนี้คือ รายได้ ภาระหนี้สิน การมีโรคทางกาย ประสบการณ์ในการขับมอเตอร์ไซค์รับจ้าง และจำนวนชั่วโมงการทำงาน