วิทยานิพนธ์ (วศ.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2553

งานวิจัยนี้มีจุดประสงค์ที่จะลดของเสียชุดปรับกระจกมองข้างรถยนต์ ในโรงงานผลิตกระจกมองข้างรถยนต์ การดำเนินการทำโดยเก็บข้อมูลก่อนแก้ไขเป็นเวลา 1 ปี ตั้งแต่เดือนมกราคม – ธันวาคม 2551 ซึ่งเป็นการเก็บข้อมูลจำนวนของเสียที่เกิดขึ้นภายในกระบวนการและจากลูกค้าปฏิเสธสินค้าจากแผนกควบคุมคุณภาพ ซึ่งก่อนการแก้ไขมีจำนวนของเสียที่เกิดขึ้นทั้งหมด 9,187 ชิ้น ผู้วิจัยนำข้อมูลที่ได้มาดำเนินการคัดเลือกรุ่นและปัญหาที่ส่งผลกระทบต่อบริษัทกรณีศึกษามากที่สุด ได้แก่ ปัญหากระจกปรับเสียงดัง/เสียงผิดปกติและปัญหากระจกปรับสะดุด ดำเนินการตามเทคนิคซิกซ์ ซิกมาทำการวิเคราะห์เพื่อหาสาเหตุที่แท้จริงของปัญหาโดยใช้แผนผังก้างปลา (Fish Bone Diagram) และการออกแบบการทดลอง (Design of Experiment) จากงานวิจัยนี้พบว่าความขรุขระของพื้นผิวเฉลี่ย (Ra) มีความสัมพันธ์กับความดันในการฉีด (Injection Pressure, P) เป็นสมการเส้นตรง ซึ่งเมื่อเพิ่มความดันในการฉีด (Injection Pressure, P) จะทำให้ความขรุขระของพื้นผิวเฉลี่ย (Ra) มีค่าต่ำลง โดยปัญหากระจกปรับเสียงดัง/เสียงผิดปกติมีสมการความสัมพันธ์ y = -0.00799X + 2.206 และปัญหากระจกปรับสะดุดมีสมการความสัมพันธ์ y = -0.00677X + 1.919 และเนื่องจากเครื่องฉีดและแม่พิมพ์มีการใช้งานมานาน จึงเสื่อมสภาพและไม่สามารถควบคุมค่าต่าง ๆ ได้อย่างมีเสถียรภาพ ดังนั้นจึงนำเสนอโครงการในการแก้ไขและป้องกันปัญหา ได้แก่ การซื้อเครื่องฉีดใหม่ การทำแม่พิมพ์ใหม่ การจัดทำทางด้านเอกสาร Xbar – R Chart, Sample Data Sheet และเอกสารการตรวจสอบเครื่องมือและเครื่องจักรต่างๆ เมื่อดำเนินการตามโครงการแล้วทำการเก็บข้อมูลหลังการแก้ไขเป็นเวลา 6 เดือนตั้งแต่เดือนพฤศจิกายน 2552 – เมษายน 2553 ซึ่งผลคือสามารถลดจำนวนของเสียทั้ง 2 ปัญหารวม 18 ชิ้น หรือคิดเป็นเปอร์เซ็นต์ของเสียรวมลดลงเหลือ 0.012% ต่อเดือน