วิทยานิพนธ์ (ค.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2526

ความมุ่งหมายของวิจัยนี้ เพื่อเปรียบเทียบคะแนนสัมฤทธิ์ผลในการเขียนอักษรไทยของเด็กเริ่มเรียน ระหว่างการสอนแบบถ่ายโยงรูปลักษณ์กับการสอนแบบธรรมดากลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัยครั้งนี้ เป็นนักเรียนชั้นอนุบาลปีที่ 1 มีอายุระหว่าง 3 ปีครึ่ง- 4ปี ของโรงเรียนอนุบาลบ้านเด็กจำนวน 60 คนซึ่งได้มาโดยการสุ่มแบบเจาะจงนำมาจับคู่จากคะแนนที่ทำแบบทดสอบความพร้อมในการเขียนของ ประภา โชติบุตร เพื่อให้ได้ตัวอย่างประชากรที่มีความสามรถทางการเขียนใกล้เคียงกันจำนวน 15 คู่ จากนั้นได้แบ่งนักเรียนออกเป็น 2 กลุ่มคือ กลุ่มทดลอง และกลุ่มควบคุม ผู้วิจัยได้ดำเนินการสอนนักเรียนในกลุ่มทดลองด้วยตัวเอง โดยวิธี ถ่ายโยงรูปลักษณ์ ส่วนกลุ่มตัวอย่างประชากรในกลุ่มควบคุมนั้น ครูประจำชั้นเป็นผู้สอนโดยวิธีธรรมดา เมื่อสอนครบตามเนื้อหาที่กำหนดไว้แล้ว ผู้วิจัยได้ทดสอบสัมฤทธิ์ผลในการเขียนของเด็ก ด้วยเครื่องมือทดสอบสัมฤทธิ์ผลด้านการจำและการจำแนกพยัญชนะที่ผู้วิจัยได้สร้างขึ้น แล้วนำคะแนนที่ได้จากการทดสอบของตัวอย่างประชากรทั้ง 2 กลุ่ม มาทดสอบความมีนัยสำคัญด้วยค่าที (t-Test) ผลการวิจัย สัมฤทธิผลทางการเรียนของนักเรียนการเขียนด้วยวิธีถ่ายโยงรูปลักษณ์ และวิธีธรรมดามีความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญที่ระดับ .05 นักเรียนที่เรียนด้วยวิธีถ่ายโยงรูปลักษณ์ มีสัมฤทธิ์ผลสูงกว่านักเรียนที่เรียนด้วยวิธีธรรมดา