วิทยานิพนธ์ (พย.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2552

การสังเคราะห์งานวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาคุณลักษณะของงานวิจัยที่เกี่ยวกับปัจจัยที่เกี่ยวข้องกับการจัดการกับตนเองของผู้ป่วยโรคเรื้อรังวัยผู้ใหญ่ 2) ศึกษาปัจจัยและวิเคราะห์ค่าเฉลี่ยดัชนีมาตรฐานสัมประสิทธิ์ของปัจจัยที่เกี่ยวข้องกับการจัดการกับตนเองของผู้ป่วยโรคเรื้อรังวัยผู้ใหญ่ 3) เปรียบเทียบความแตกต่างของค่าเฉลี่ยดัชนีมาตรฐานสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์จำแนกตามตัวแปรปัจจัย 4) อธิบายความแปรปรวนของค่าดัชนีมาตรฐานสหสัมพันธ์จำแนกตามตัวแปรปัจจัย โดยศึกษาจากรายงานวิจัยในประเทศไทยและต่างประเทศ ระหว่างปี พ.ศ. 2543-2552 จำนวน 20 เรื่อง เครื่องมือที่นำมาใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูลเป็นแบบสรุปคุณลักษณะงานวิจัย และแบบประเมินคุณภาพงานวิจัย ซึ่งได้ผ่านการตรวจสอบความตรงตามเนื้อหาโดยผู้ทรงคุณวุฒิ หาความเที่ยง โดยวิธีใช้ผู้ประเมินร่วมกันระหว่างผู้วิจัยและอาจารย์ที่ปรึกษาวิทยานิพนธ์ และนำข้อมูลไปวิเคราะห์ตามวิธีของ Glass, McGaw & Smith (1981) ได้ค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์จำนวน 115 ค่า ผลการสังเคราะห์สรุปได้ดังนี้ 1. งานวิจัยที่นำมาสังเคราะห์ส่วนใหญ่เป็นรายงานการวิจัย (70%) รูปแบบการวิจัยส่วนใหญ่เป็นแบบเชิงสหสัมพันธ์ (45%) และศึกษาในผู้ป่วยโรคเบาหวานมากที่สุด (50%) และปัจจัยที่เกี่ยวข้องกับการจัดการกับตนเองที่ถูกนำมาศึกษามากที่สุด คือ ปัจจัยด้านส่วนบุคคล (42.14%) และคุณภาพของงานวิจัยส่วนมากดีมาก (95%) 2. ปัจจัยที่เกี่ยวข้องกับการจัดการกับตนเองของผู้ป่วยโรคเรื้อรังที่มีความสัมพันธ์กับการจัดการตนเองในภาพรวมสูงสุด คือ ปัจจัยด้านพฤติกรรม ([r-bar] =.445) และน้อยสุด คือ ปัจจัยด้านส่วนบุคคล ([r-bar] =.332) 3. ปัจจัยด้านพฤติกรรมมีค่าเฉลี่ยสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์มากกว่าปัจจัยทางด้านสังคม และสิ่งแวดล้อมกายภาพและปัจจัยด้านส่วนบุคคล 4. ปัจจัยด้านส่วนบุคคล ปัจจัยด้านพฤติกรรม ปัจจัยด้านสังคมและสิ่งแวดล้อมกายภาพ และปัจจัยด้านสรีรวิทยา สามารถร่วมกันทำนายค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ของปัจจัยที่เกี่ยวข้องกับการจัดการกับตนเองของผู้ป่วยโรคเรื้อรังวัยผู้ใหญ่ได้ร้อยละ 5.7