“ปูม้านิ่ม” เป็นผลิตภัณฑ์ที่มีศักยภาพ มีคุณค่าด้านการตลาดสูง และเป็นที่ต้องการของตลาดในประเทศและต่างประเทศ สามารถส่งออกนำเงินตราเข้าประเทศได้ ฟาร์มต้นแบบที่ทางโครงการ ฯ ได้พัฒนาร่วมกับบริษัทไทยซีแครบนั้น ฟาร์มปูนิ่มขนาดกลางมาตรฐานส่งออก ที่ใช้เงินทุนประมาณ 8,000,000 บาท มีกำลังผลิตประมาณปีละ 24-30 ตัน ี ถ้าฟาร์มผลิตปูนิ่มได้เดือนละ 2,000 กก. ในปีที่ 5 ฟาร์มจะได้เงินทุนที่ลงไป คิดเป็นมูลค่าปัจจุบันจำนวน 8,000,000 บาท และมีเงินสดสะสมก่อนหักภาษี จำนวน 6,060,000บาท เมื่อสิ้นสุดปีที่ 5 ฟาร์มจะมูลค่าปัจจุบัน 3,400,000บาท (อัตราดอกเบี้ยที่ 6%) มีอัตราผลตอบแทน (Internal Rate of Return: IRR) เฉลี่ย 17 % ต่อปี ผลิตภัณฑ์ปูม้านิ่มที่ฟาร์มผลิตได้มีคุณค่าทางด้านโภชนาหารสูง เมื่อบริโภคปูนิ่ม 100 ก. จะได้พลังงานรวมประมาณ 234 กิโลแคลอรี พลังงานจากไขมัน 10.26 กิโลแคลอรี่ ไขมันรวม 1.14 ก. ไขมันอิ่มตัว 0.52 ก. คลอเรสเตอรอล 66.8 มก. โปรตีน 10.65 ก. คาร์โบไฮเดรต 0.74 ก. ไยอาหาร 0.73 ก. วิตามิน B1 0.5 มก. B2 0.13 มก. โซเดียม 353.61 มก. แคลเซียม 1143.99 มก. และเหล็ก 0.05 มก. โปแตสเซียม 0.05 มก. สังกระสี 0.05 มก. แมกนีเซียม 0.52 มก. นอกจากนี้ยังพบว่า ปูม้านิ่มยังมี แมงกานิส ซัลเฟอร์ ฟอสฟอรัส ไอโอดีน และกรดอมิโนแอซิด (essential amino acid ประมาณ 43.63% และ nonessential amino acid ประมาณ 49.72%) , มี Linolenic acid (18:3) Eicosapentaenoic acid (20:5 ,EPA) Docosapentaenoic acid (22:5) Docosahexaenoic acid (22:6, DHA) Saturated fatty acid MUFA (Monounsaturated fatty acid ) PUFA (Polyunsaturated fatty acid)และ กรดโอเมก้า–6 กรดโอเมก้า-3 ที่จำเป็นต้องร่างกาย ด้วย โครงการ ฯ ได้เลือก ชุมชนบ้านบากันใหญ่ หมู่2 ต. เกาะสาหร่าย เป็นฐานในการศึกษาและพัฒนาเทคนิคการเพิ่มมูลค่าของปูม้าที่ต้นน้ำ ในรูปแบบต่าง ๆกัน เช่น พัฒนาผลิตภัณฑ์ ปูไข่ในกระดอง ให้เป็น หนึ่งผลิตภัณฑ์ หนึ่งตำบล นำปูอ่อน-ปูโพรก ปูเล็กที่มีมูลค่าต่ำมาเพิ่มมูลค่าให้สูงขึ้นด้วยการนำมาเลี้ยงในคอก ชุมชนได้ร่วมกันจัดตั้งแพชุมชน เพื่อใช้เป็นกลไกในการบริหารจัดการปูที่จับได้ในพื้นที่ เพื่อนำปูม้าที่จับได้มาใช้ประโยชน์สูงสุด ตามศักยภาพของปูแต่ละขนาด แต่ละประเภท และตามสภาพของปู เพื่อลดผลกระทบจากการใช้ทรัพยากรปูม้าในพื้นที่ โครงการ ฯ ได้นำรูปแบบการบริหารจัดการธนาคารปู ของ สกว. ที่ชุดโครงการปูได้พัฒนาในช่วงปี 2549-2551 มาขยายผล บนพื้นฐานการมีส่วนร่วม ชุมชนได้ กำหนดเขตบริเวณทะเลหน้าบ้านจากแหลมเกาะกัมเปถึงแหลมเกาะปลอออ เนื้อที่ประมาณ 1,3000 ตารางกิโลเมตร ให้เป็นเขตอนุรักษ์ เพื่อให้ลูกปู ขนาดเล็กที่เกิดจากแม่ปูไข่รากทราย ที่ชุมชนนามาปล่อยในคอก มีโอกาสเติบโตเป็นปูวัยเจริญพันธุ์ เข้าข่ายประมงทดแทนปูกลาง ปูใหญ่เร็วขึ้น การได้เชื่อมโยงระบบการผลิตปูม้านิ่มและธุรกิจปูน้ำนิ่มเข้ากับวิถีชุมชนในพื้นที่บนพื้นฐานการมีส่วนร่วม สามารถเพิ่มมูลค่าของปูที่ต้นน้ำในรูปแบบต่าง ๆ มีความเป็นไปได้ในเฃิงเศรษฐกิจชุมชนสามารถไปใช้เป็นอาชีพทางเลือก สอดคล้องกับวิถีชีวิตของชาวประมงพื้นบ้าน สร้างความเข้มแข็งให้แก่เศรษฐกิจฐานราก รองรับทิศทางการพัฒนาประเทศของรัฐบาลภายใต้กรอบ เศรษฐกิจสร้างสรรค์ (creative economy)