วิทยานิพนธ์ (วท.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2552

ที่มา มีหลายการศึกษาที่แสดงถึงความสัมพันธ์ระหว่างระดับวิตามินดีต่ำกับการเกิดโรคหัวใจและหลอดเลือดรวมถึงภาวะหัวใจล้มเหลว ผู้ที่มีภาวะหัวใจล้มเหลวมักจะมีระดับวิตามินดีไม่เหมาะสม เนื่องจากไม่ได้สัมผัสแสงแดดเท่าที่ควร แต่ยังไม่มีการศึกษาหาความชุกของการพร่องวิตามินดีในผู้ป่วยที่มีภาวะหัวใจล้มเหลวในประเทศไทย วัตถุประสงค์ เพื่อหาความชุกของการพร่องวิตามินดีในผู้ป่วยที่มีภาวะหัวใจล้มเหลวและหาความ สัมพันธ์ระหว่างระดับความรุนแรงของการพร่องวิตามินดีกับภาวะหัวใจล้มเหลวระดับซีและดีวิธีการ รวบรวมผู้ป่วยที่มีภาวะหัวใจล้มเหลวระดับซีและดี จำนวน 80 ราย โดยใช้เกณฑ์ฟรามิงแฮมในการวินิจฉัยภาวะหัวใจล้มเหลว ตรวจเลือดผู้ป่วยตอนเช้าเพื่อหาระดับวิตามินดี ( 25(OH)D ) และระดับพาราธัยรอยด์ฮอร์โมน ( PTH ) ผลการศึกษา พบความชุกของการพร่องวิตามินดี ( 25(OH)D < 30 ng/ml ) เท่ากับ 82.4% (66 ราย) โดยมีค่าเฉลี่ยของระดับวิตามินดีเท่ากับ 22.50 ± 8.20 ng/ml ซึ่งเป็นระดับต่ำกว่าค่าปกติและเมื่อเปรียบเทียบกับการศึกษาในผู้ที่มีสุขภาพดี พบว่าผู้ป่วยที่มีภาวะหัวใจล้มเหลวมีระดับวิตามินดีต่ำกว่าผู้ที่มีสุขภาพดีอย่างมีนัยสำคัญ ( 22.50 ± 8.20 vs. 27.04 ± 6.28; p < 0.0001 ) การศึกษานี้มีเพียง 1 ราย (1.2%) ที่มีระดับขาดแคลนวิตามินดี ( 25(OH)D < 10 ng/ml ) สรุป พบความชุกของการพร่องวิตามินดีสูงในผู้ป่วยที่มีภาวะหัวใจล้มเหลว การตรวจหาระดับวิตามินดีและการให้วิตามินดีเสริมในผู้ป่วยที่มีภาวะหัวใจล้มเหลว อาจทำให้ผู้ป่วยมีอาการดีขึ้นคงต้องการการศึกษาต่อไป