เมื่อพบว่าการออกดอกของลำไยไม่ดีจากมีการใช้คลอเรตซ้ำหลายปี เกษตรกรจำนวนมากจึงเพิ่มอัตราการใช้สารคลอ- เรตขึ้นเรื่อยๆ ซึ่งก็ไม่ค่อยได้ผลดีตามที่คาดหวัง ทั้งยังอาจก่อปัญหาผลกระทบด้านลบต่อสิ่งแวดล้อมและต้นลำไย เช่นพบว่ามีต้น ลำไยในที่ลุ่มตายแบบเฉียบพลันหลังจากไดัรับสารคลอเรตแล้วมีน้ำท่วมหรือน้ำขัง. การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อกำหนดแนวทาง การแก้ปัญหาการเพิ่มขึ้นของอัตราการใช้สารคลอเรตในสวนลำไย ประเมินผลกระทบสิ่งแวดล้อมจากการที่อัตราการใช้สารคลอเรต เพิ่มขึ้น และกำหนดแนวทางลดผลกระทบ และป้องกันการตายของต้นลำไยที่เกี่ยวข้องกับการใช้สารคลอเรต. หัวข้อการวิจัย ประกอบด้วย การติดตามปริมาณคลอเรตตกค้างในดิน ศึกษาอิทธิพลปัจจัยต่างๆ ต่อความสามารถชักนำการออกดอกลำไยของสาร คลอเรตและต่อการสลายตัวของสารคลอเรตในดิน. นอกจากนี้ยังได้สำรวจปริมาณการตายของต้นลำไยในที่ลุ่มและศึกษาสาเหตุ การตาย และศึกษาปริมาณและประสิทธิภาพของจุลินทรีย์ที่สามารถย่อยสลายคลอเรตในสภาพ aerobic. ผลการวิจัยพบว่า มีคลอเรตที่สลายตัวไม่หมดและเคลื่อนที่ลงในดินชั้นที่ลึกลงไปเรื่อยๆ จากการใช้โพแทสเซียมคลอเรต ด้วยอัตราประมาณ 4-6 เท่าของคำแนะนำในดินทราย อินทรียวัตถุต่ำ ระบายน้ำดี. ในดินกลุ่มนี้เมื่อหลังจากราดแล้ว 5-6 เดือนจะไม่ พบคลอเรตตกค้างภายในความลึก 100 ซม. แต่จะพบที่ชั้นดินลึกลงไปจาก 100 ซม. ในดินร่วนและดินเหนียวโดยทั่วไปคลอเรตจะ เคลื่อนที่ลงในดินลึกไม่เกิน 100 ซม. และจะสลายตัวได้เกือบหมดภายในระยะเวลาไม่เกิน 6-7 เดือนในเกือบทุกสวน. นอกจากนี้ยัง พบว่าการสลายตัวของคลอเรตที่ใส่ซ้ำที่เดิมเป็นปีที่ 2 เร็วกว่าในปีแรกมาก. ปริมาณอินทรียวัตถุในดินเป็นปัจจัยที่มีผลต่อความเร็ว ในการย่อยสลายของคลอเรตมากที่สุด โดยคลอเรตจะสลายตัวได้ดีในดินที่มีอินทรียวัตถุอย่างน้อยประมาณ 1 % เมื่อดินมี อินทรียวัตถุที่น้อยกว่าประมาณ 0.2 % การสลายตัวของคลอเรตลดลงอย่างมาก. ความเข้มข้นที่เหมาะสมของโพแทสเซียมคลอเรตในสารละลายธาตุอาหาร ที่จะกระตุ้นให้ลำไยออกดอกได้ดี คือ 200 มก./ลิตร สำหรับฤดูฝนและฤดูหนาว และ 400 มก./ลิตร สำหรับฤดูร้อน. เมื่อต้นลำไยได้รับคลอเรตเข้มข้นกว่าที่เหมาะสมจะ กลายเป็นพิษ ซึ่งมีอาการตั้งแต่ออกดอกน้อยลง และทยอยออกดอกหลายรุ่น โดยไม่แสดงอาการเป็นพิษทางใบและยอด จนถึงใบ ไหม้และร่วง และไม่ออกดอก. ปริมาณฟอสฟอรัสและ pH ของสารละลายธาตุอาหาร ไม่มีผลให้การออกดอกโดยการชักนำของ คลอเรต. การได้รับไนโตรเจนเกินระดับมาตรฐานทำให้ต้นลำไยแตกใบอ่อน และไม่ออกดอกด้วยการชักนำของโพแทสเซียมคลอ เรต. การได้รับแสงไม่เพียงพอหลังการได้รับโพแทสเซียมคลอเรตเป็นเวลาเพียง 7 วัน มีผลให้การออกดอกลดลงอย่างมีนัยสำคัญ. การเพิ่มความเข้มข้นของโพแทสเซียมคลอเรตเกินระดับที่เหมาะสมไม่สามารถชดเชยอิทธิพลของการได้รับแสงไม่เพียงพอ. เมื่อเคย ได้รับโพแทสเซียมคลอเรตมาก่อนหลายครั้ง การชักนำการออกดอกในครั้งหลังๆ จะไม่ดี. การแบ่งให้โพแทสเซียมคลอเรตที่ ความเข้มข้นต่ำๆ หลายครั้งต่อเนื่องกัน มีผลให้ต้นลำไยออกดอกได้ดีเท่ากันกับการให้คลอเรตที่เหมาะสมเพียง 2 ครั้ง. การใช้ โพแทสเซียมคลอเรตมากขึ้นไม่สามารถแก้ปัญหาการออกดอกไม่ดี. การจัดการสวนและต้นที่ดีเท่านั้นที่มีผลให้การออกดอกดี. ผลการทดลองนำต้นลำไยที่ปลูกในดินที่เป็นกลาง (pH ประมาณ 7) และที่เป็นกรด(pH ประมาณ 5) ลงแช่น้ำหลังจาก ได้รับคลอเรต พบว่าในดินที่เป็นกลางต้นลำไยตายอย่างเฉียบพลันทั้งหมดทุกต้น. การตายลักษณะนี้ลดลงกว่าครึ่งในดินที่เป็นกรด ปานกลาง. จากการสำรวจปริมาณการตายของต้นลำไยให้ผลแล้วในที่ลุ่มในระยะ 2 ปี (2548-49) พบว่ามีต้นลำไยที่ตายทั้งหมด 7.94 % ในจำนวนนี้ประมาณครึ่งหนึ่ง คือ 3.60 % เป็นการตายแบบเฉียบพลัน ซึ่งเกษตรกรเจ้าของสวนเชื่อว่าการตายนี้เกี่ยวข้อง การใส่สารคลอเรต. ทั้งกากน้ำตาล น้ำตาลทรายขาว และน้ำตาลทรายแดงสามารถเร่งการสลายตัวของคลอเรตได้ดีมาก. ในดินที่ได้รับคลอเรตติดต่อกันหลายปีมีเชื้อจุลินทรีย์ชนิด aerobic ที่มีประสิทธิภาพในการย่อยสลายคลอเรตอยู่มาก. แนวความคิดที่ว่าอาจจะต้องแยกเชื้อจุลินทรีย์ชนิด aerobic ที่มีประสิทธิภาพในการย่อยสลายคลอเรต เพื่อนำมาขยายจำนวนและ เพาะเชื้อให้กับดินที่ไม่เคยได้รับคลอเรตมาก่อนจึงไม่จำเป็น. จากผลการวิจัยดังกล่าวข้างต้น ได้กำหนดคำแนะนำเพื่อการจัดการคลอเรตตกค้างในดิน การใช้สารคลอเรตอย่างมี ประสิทธิภาพ และการแก้ปัญหาการตายของต้นลำไยเมื่อได้รับคลอเรตแล้วถูกน้ำขัง หลายประการ. Many longan farmers have responded to the unsatisfied flower induction after the repeatedly application of chlorate for several years by increasing the application rates. This practice does not solve the problem but may create more problems on environment and longan orchards, e.g., the suddenly death of the treated trees in lowland after flood. This research was aimed at setting up recommendations for restraining of the application rate of chlorate, environmental impact assessment of chlorate residues and its remedy, and control of the death of the treated trees related to chlorate application. The components of this research are monitor of chlorate residue, study on the factors affecting flower induction of chlorate and degradation of chlorate in soil, survey on the death related chlorate application of the trees and its causes, and the study on the quantity and effective of chlorate degrading microorganisms in aerobic condition. Significant chlorate residues were found in soil profiles and gradually moving down in soil profiles after the application of potassium chlorate at 4-6 folds of the recommended rate in good drainage sandy soil with low organic matter. Five to six months after application of chlorate in this type of soils its residue was found at the depth below 100 cm, but not within the depth of 100 cm. In general chlorate residue does not move to the depth over 100 cm in loamy and clayey soils. Almost all orchards on these types of soils minor quantity of residues were found after 6-7 months. In addition it was found that the degradation of chlorate applied at the same spot in the second year was faster than that of the first year application. Soil organic matter is the most important factor influencing the degradation rate. Affectively degradation was found in the soil containing approximately 1 % of organic matter. In the soils with less than 0.2 % of organic matter the degradation was very slow. The appropriate concentration of potassium chlorate in nutrient solution for inducing flower in rainy and cool seasons is 200 mg/l. The appropriate concentration for hot season is 400 mg/l. Toxicity of over concentration ranges from less flowering with several flower sets without leave and apex symptom to leave burn and fall and no flowering. Phosphorous concentration and pH of the nutrient solution do not relate to flower induction. Over concentration of nitrogen induces leave flush and inhibits flowering. Shading for 7 days after application of chlorate significantly reduces flowering. Increasing of chlorate concentration can not compensate the effect of shading. Repeatedly application of chlorate diminishes the response of the trees to chlorate. Split application of chlorate to several times of low concentration results in the comparable flowering as did appropriate concentration. Increasing the application rate of chlorate is not able to solve the problem of diminishing response of the trees to chlorate. Good management of orchard and the trees, collectively, is the only way to achieve good flowering by chlorate. The experiment on immersion of chlorate treated longan trees grown in pots with the soils of pH 5 and 7 revealed that all the trees grown in the soils of pH 7 suddenly died within 3 - 5 days, but less than half of those grown soil of pH 5 died in the same manner. The survey on the death of mature longan trees in lowlands during 2005-06 shown that percentage of death was 7.94 %. About a half of this, 3.6 %, died suddenly. Owners of the trees were convinced that the death related to the chlorate application. Cane sugar, brown or purified, is able to enhance the decomposition of residue chlorate, as do the molasses. There many aerobic microorganisms that are able to effectively decompose chlorate residue in the soils repeatedly treated with chlorate. Therefore, it is not necessary to isolate, multiply and inoculate the effective isolates on the soil that never been treated. Several recommendations for the management of residue chlorate, effective application of chlorate and control of the death related to chlorate of the trees were made from results of the research.