ข้อมูลที่น่าสนใจที่ได้จากการจัดทำโครงการบริจาคยาเพื่อผู้ป่วยอนาถาของโรงพยาบาลเลิดสิน ก็คือ หลังจากที่แพทย์ได้สั่งยาให้ผู้ป่วยแล้วมักมีผู้ป่วยจำนวนมากโดยเฉพาะผู้ป่วยสูงอายุใช้ยาไม่หมดตามแพทย์สั่ง ซึ่งนอกจากจะละเลยต่อการดูแลสุขภาพของผู้ป่วยเองแล้ว ในสภาวะวิกฤติเศรษฐกิจเช่นนี้ ยังเป็นการใช้ยาโดยสิ้นเปลืองและสูญเปล่า รวมถึงอาจส่งผลร้ายอื่น ๆ ในกรณีที่ใช้ยาไปในทางที่ผิด หรือนำยาที่หมดอายุไปใช้เป็นต้น จากการวิเคราะห์กรณีศึกษาผู้ป่วยที่นำยามาบริจาค ผู้เขียนได้ให้ข้อเสนอแนะว่าทุกฝ่ายควรจะต้องมีส่วนร่วมกันตระหนักและรับผิดชอบเริ่มตั้งแต่ตัวผู้ป่วยที่ควรจัดทำประวัติการใช้ยาของตนเอง เพื่อให้เกิดความสะดวกเมื่อต้องไปติดต่อกับสถานบริการและแพทย์ ซึ่งควรจ่ายยาอย่างมีเหตุผล และคำนึงถึงความจำเป็นของผู้ป่วย รวมทั้งเภสัชกรเองก็ควรจะมีส่วนช่วยให้คำแนะนำและชี้แจงเหตุผลในการใช้ยาแก่ผู้ป่วยด้วย นอกจากนั้นควรจัดทำระบบข้อมูลประวัติผู้ป่ยเกี่ยวกับการรักษาพยาบาลและการใช้ยา โดยให้เป็นข้อมูลกลางที่สามารถเรียกตรวจสอบได้จากทุกสถานบริการ