การศึกษาสุนทรียภาพท้องถิ่นผ่านศิลปกรรมสินไซ ภายใต้รากฎการณ์ประชานิยม เป็นการวิจัยเชิงบรรยาย (Deseriptive) และ เชิงประวัติศาสตร์ (Historic) เป็นการศึกษาจากเอกสาร และเก็บข้อมูลภาคสนามจากกลุ่มศิลปินสินไซ นักวิชาการ พระสงฆ์ ปราชญ์พื้นบ้าน ที่เกี่ยวข้องกับศิลปกรรมสินไซ และกลุ่มประชาชนทั่วไป ที่อยู่ในเขตพื้นที่ อีสานกลาง คือ จังหวัดขอนแก่น ร้อยเอ็ด และมหาสารคาม ซึ่งเป็นเขตพื้นที่ที่ปรากฎศิลปกรรมสินไซมากที่สุด โดยศึกษาสุนทรียภาพขากศิลปกรรมสินไซ ๕ สาขา ประกอบด้วยจิตรกรรม หมอลำสินไซ หนังประโมทัย ดนตรี และนาฎศิลป์ อีกทั้งจะได้ศึกษาปัจจัยความนิยมของประชาชนที่มีต่อศิลปกรรมสินไซอีกด้วย การศึกษาพบว่าศิลปกรรมสินไซเป็นการผลิตซ้ำทางวัฒนธรรมด้านศิลปกรรมจากวรรณกรรมลายลักษณ์ มาเป็นรูปแบบศิลปกรรมท้องถิ่นที่มีอัตลักษณ์เฉพาะตัวแตกต่างกันไปตามวัตถุประสงค์ของการนำเสนอ อันเกิดจากความนิยมในวรรณกรรมสินไซมาแต่ครั้งอดีต เพราะเป็นวรรณกรรมที่มีคุณค่าทางวรรณคดี แฝงคติธรรม คำสอน ผสมผสานความสนุกสนานในเนื้อหาการผจญภัยตามโลกแห่งจินตนาการของกวี ศิลปินพื้นบ้านได้สะท้อนสุนทรียะภาพในรูปแบบที่แตกต่างกันไปตามความนิยมของท้องถิ่น ซึ่งปรากฎคุณค่าที่เกิดจากองค์รวมของการสร้างสรรค์ศิลปกรรม