โครงการวิจัยเรื่อง โลกาภิวัตน์กับกฎหมายอาญาระหว่างประเทศ เป็นการศึกษาเพื่อแสดงผลวิจัยการค้นคว้าและวิเคราะห์ปัญหาโลกาภิวัตน์กับกฎหมายอาญาระหว่างประเทศที่มีผลต่อระบบกฎหมายและกระบวนการยุติธรรมของไทย โดยพบว่าปัญหาเปลี่ยนแปลงของสังคมโลกในยุค โลกาภิวัตน์ทั้งในแง่ของความซับซ้อนของปัญหาและการขาดการปรับตัวของประเทศต่าง ๆ ในด้านความร่วมมือระหว่างประเทศทางด้านอาญา ทำให้การป้องกันและปราบปรามอาชญากรรมข้ามชาติเป็นไปได้ยากยิ่งขึ้น จึงเกิดการตั้งข้อสมมติฐานของการวิจัยเป็น 3 ประเด็น ดังนี้ คือ 1) ประเด็นการกำหนดความผิดคดีอาญาระหว่างประเทศให้มีเขตอำนาจสากลและความเหมาะสมในการเข้าเป็นภาคีธรรมนูญกรุงโรม คณะผู้วิจัยพบว่ากฎหมายของไทยในปัจจุบันยังคงมีข้อจำกัดและอุปสรรคทางกลไกกฎหมายในการดำเนินงานป้องกันและแก้ไขปัญหาอาชญากรรมภายในประเทศและอาชญากรรมระหว่างประเทศที่สืบเนื่องมาจากข้อจำกัด 2 ด้าน ได้แก่ 1) ข้อจำกัดทางด้านหลักดินแดนและเขตอำนาจศาล และ 2) ข้อจำกัดทางกฎหมายและทางปฏิบัติของไทยในการส่งผู้ร้ายข้ามแดนและความร่วมมือระหว่างประเทศทางอาญา ดังนั้น แม้กฎหมายอาญาไทยยังมิได้ขยายเขตอำนาจออกไปในความผิดอาญาร้ายแรงสูงสุดต่อมนุษยชาติตามฐานความผิดต่าง ๆ ที่ระบุไว้ในธรรมนูญกรุงโรม หากจะขยายเขตอำนาจจะต้องมีการแก้ประมวลกฎหมายอาญาหรือยกร่างพระราชบัญญัติขึ้นมารองรับเป็นกรณีเฉพาะเสียก่อน โดยไม่จำเป็นที่ประเทศไทยจะต้องเข้าเป็นภาคีธรรมนูญกรุงโรมแต่ประการใด 2) ประเด็นการแก้ไขและปรับปรุงสนธิสัญญาส่งผู้ร้ายข้ามแดน เนื่องจากในปัจจุบันประเทศไทยได้มีการปรับปรุงแก้ไขพระราชบัญญัติการส่งผู้ร้ายข้ามแดนไปเมื่อเร็ว ๆ นี้จึงไม่มี ความจำเป็นที่ต้องแก้ไขกฎหมายฉบับนี้ หากจะแก้ไขควรทำการปรับปรุงเรื่องการประสานงานระหว่างหน่วยงานที่เกี่ยวข้องต่าง ๆ มากกว่าเพื่อให้การทำงานมีประสิทธิภาพที่รวดเร็วและเป็นธรรมมากยิ่งขึ้นและควรเสนอแก้ไขสนธิสัญญาส่งผู้ร้ายข้ามแดนฉบับเก่าที่ไม่สอดคล้องกับปัญหาอาชญากรรมระหว่างประเทศที่เปลี่ยนแปลงไปมากและซับซ้อนมากยิ่งขึ้น 3) ประเด็นผลกระทบที่มีต่อศาลไทยและแนวทางในการแก้ไขปัญหา เพื่อให้กลไก ความร่วมมือทางอาญาระหว่างประเทศมีประสิทธิภาพดีขึ้น การแก้ไขประมวลกฎหมายอาญาเพื่อให้ศาลมีเขตอำนาจในการพิจารณาคดีความผิดอาญาระหว่างประเทศและสามารถลงโทษผู้กระทำความผิดได้ในลักษณะของการเป็นศาลที่มีเขตอำนาจเสริม ศาลอาญาระหว่างประเทศก็จะช่วยแก้ปัญหาอาชญากรรมร้ายแรงต่อมนุษยชาติได้ โดยที่ประเทศไทยไม่จำเป็นต้องเข้าเป็นภาคีธรรมนูญกรุงโรม ดังนั้น ประเทศไทยจึงมีสิทธิที่จะดำเนินการป้องกันและปราบปรามการกระทำความผิดอาญาระหว่างประเทศได้ด้วยระบบกฎหมายของไทยเอง และควรมีการฝึกอบรมเจ้าหน้าที่ ข้าราชการ อัยการ และ ผู้พิพากษาในเรื่องกฎหมายระหว่างประเทศและกฎหมายอาญาระหว่างประเทศตามความเหมาะสม