วิทยานิพนธ์ (ค.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2536

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อเปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนในการเขียนสะกดคำของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 ระหว่างการสอนซ่อมเสริมด้วยวิธีฝึกการสะกดคำและวิธีสัมพันธ์ทักษะ ตัวอย่างประชากรที่ใช้ในการวิจัยครั้งนี้คือ นักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 โรงเรียนโฆษิตสโมสร สังกัดสำนักงานการประถมศึกษากรุงเทพมหานคร จำนวน 40 คน แบ่งเป็นกลุ่มทดลองที่ 1 จำนวน 20 คน กลุ่มทดลองที่ 2 จำนวน 20 คน โดยให้กลุ่มทดลองที่ 1 เรียนซ่อมเสริมด้วยวิธีฝึกการสะกดคำ กลุ่มที่ 2 เรียนซ่อมเสริมด้วยวิธีสัมพันธ์ทักษะ แต่ละกลุ่มใช้เวลาเรียน 9 สัปดาห์ สัปดาห์ละ 3 คาบ หลังจากเรียนซ่อมเสริม จึงทดสอบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนพร้อมกัน แล้วนำข้อมูลที่ได้มาวิเคราะห์ โดยใช้ค่าที (t-test) ผลการวิจัยพบว่า 1. ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนในการเขียนสะกดคำหลังการเรียนซ่อมเสริมด้วยวิธีการสะกดคำและวิธีสัมพันธ์ทักษะไม่แตกต่างกันที่ระดับความมีนัยสำคัญที่ระดับ .05 2. ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนในการเขียนสะกดคำหลังการเรียนซ่อมเสริมด้วยวิธีการสะกดคำสูงกว่าผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนก่อนการสอนซ่อมเสริมอย่างมีนัยสำคัญที่ระดับ .05 3. ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนในการเขียนสะกดคำหลังการสอนซ่อมเสริมด้วยวิธีสัมพันธ์ทักษะสูงกว่าผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนก่อนการเรียนซ่อมเสริมอย่างมีนัยสำคัญที่ระดับ .05