วิทยานิพนธ์ (ค.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2534

การวิจัยนี้ศึกษาบทบาท ปัญหาอุปสรรค สาเหตุของปัญหา และเสนอแนะแนวทางในการอนุรักษ์และพัฒนานาฏศิลป์พื้นบ้าน ของอาจารย์ภาควิชานาฏศิลป์ วิทยาลัยนาฏศิลป ประชากรได้แก่ อาจารย์ภาควิชานาฏศิลป์ วิทยาลัยนาฏศิลปะ 9 แห่ง จำนวน 132 คน เก็บข้อมูลได้ร้อยละ 90.2 และวิเคราะห์โดยใช้ความถี่และร้อยละ ผลการวิจัยพบว่า 1. อาจารย์ภาควิชานาฏศิลป์ วิทยาลัยนาฏศิลปะ มีบทบาทในการอนุรักษ์นาฏศิลป์พื้นบ้านร้อยละ 97.5 อาจารย์มีบทบาทในการอนุรักษ์นาฏศิลป์พื้นบ้านโดยกิจกรรมตามลำดับดังนี้ เผยแพร่ การแสดง (ร้อยละ 97.4) การสอน (ร้อยละ 81.0) การศึกษาค้นคว้าจากแหล่งข้อมูลทุติยภูมิ (ร้อยละ 77.6) การศึกษาค้นคว้าจากแหล่งข้อมูลปฐมภูมิ (ร้อยละ 48.3) การเผยแพร่ผ่านผ่านการจัดกิจกรรมวิชาการ (ร้อยละ 28.4) การเผยแพร่ผ่านงานเขียนและผ่านสื่ออื่นๆ (ร้อยละ 4.3) และไม่มีอาจารย์ที่มีบทบาทด้านการทำงานวิจัย เพราะไม่มีความรู้ด้านนี้ ปัญหาที่พบมากที่สุดด้านการเผยแพร่การแสดง การเผยแพร่ผ่านการจัดกิจกรรมทางวิชาการ การเผยแพร่ผ่านงานเขียนและสื่ออื่นๆ และการศึกษาค้นคว้าจากแหล่งข้อมูลปฐมภูมิคือ ปัญหางงบประมาณ ปัญหาที่พบมากที่สุดในการสอนคือ ปัญหาจากตัวผู้เรียน ปัญหาที่พบมากที่สุดในการศึกษาค้นคว้าจากแหล่งข้อมูลทุติยภูมิคือ ขาดแหล่งข้อมูลประเภทเอกสาร 2. อาจารย์ที่มีบทบาทในการพัฒนานาฏศิลป์พื้นบ้านร้อยละ 20.2 ปัญหาที่พบมากที่สุดคืองบประมาณและเวลา 3. ในการอนุรักษ์นาฏศิลป์พื้นบ้าน วิทยาลัยและอาจารย์ควรค้นคว้า รวบรวม และจัดเก็บข้อมูลอย่างเป็นระบบก่อนที่จะสูญหายไป 4. ในการพัฒนานาฏศิลป์พื้นบ้าน วิทยาลัยและอาจารย์ควรศึกษาอย่างลึกซึ้งก่อนที่จะทำการพัฒนาในสิ่งที่เป็นไปได้มากที่สุด โดยให้กระทบกระเทือนต่อรูปแบบดั้งเดิมของนาฏศิลป์พื้นบ้านน้อยที่สุด