วิทยานิพนธ์ (วท.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2536

การวิจัยครั้งนี้มีจุดมุ่งหมายเพื่อศึกษาเปรียบเทียบความวิตกกังวลของหญิงตั้งครรภ์ที่มีภาวะเสี่ยงสูง และหญิงตั้งครรภ์ปกติ แบ่งเป็นกลุ่มศึกษาและกลุ่มเปรียบเทียบกลุ่มละ 80 ราย ในแต่ละกลุ่มแบ่งเป็นครรภ์แรก 40 ราย และครรภ์หลัง 40 ราย โดยใช้แบบวัดความวิตกกังวลของสปิลเบอร์เกอร์ และแบบวัดความวิตกกังวลของหญิงตั้งครรภ์ในเรื่องต่างๆ ผู้วิจัยได้เปรียบเทียบคะแนนเฉลี่ยของความวิตกกังวลโดยใช้ t-test ผลการวิจัยพบว่า 1. หญิงตั้งครรภ์ปกติและหญิงตั้งครรภ์ที่มีภาวะเสี่ยงสูง มีความวิตกกังวลแบบสเตทสูงกว่าแบบเทรท ในหญิงตั้งครรภ์ปกติมี ความวิตกกังวลเพิ่มขึ้นอย่างไม่มีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 ส่วนในหญิง ตั้งครรภ์ที่มีภาวะเสี่ยงสูง มีความวิตกกังวลเพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 2. หญิงครรภ์ปกติและหญิงครรภ์ที่มีภาวะเสี่ยงสูง มีความวิตกกังวลแบบสเตทและแบบเทรทในท้องแรกสูงกว่าในท้องหลังอย่างไม่มีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 3. หญิงตั้งครรภ์ที่มีภาวะเสี่ยงสูง ในท้องแรกมีความวิตกกังวลตั้งครรภ์ในเรื่องต่างๆ สูงกว่าในท้องหลังอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05